Wiersz dla Mamy

Gdy drzwi otwiera Mama,
w drzwiach gra wesoła nutka:
– Czas wstawać, synku, słońce
wypije ci mleko z kubka!
Ręką odgarnia noc z okien
i gładzi mnie po głowie,
jakby chciała na potem
w dłoni sen schować spod powiek. 

Lecz dzisiaj
wstanę pierwszy
i gubiąc w biegu bambosze,
zbudzę Mamę uśmiechem:
– Mamusiu: Bardzo proszę…
To kwiaty,
laurka
i serce.
Ode mnie. Sam robiłem.
Kwiaty Cię schronią przed deszczem.
Serce smutki zakryje.

A potem wyjdziemy na spacer 
przez życie złocistsze, łaskawsze.
– Obudzisz mnie jutro, Mamo? 
– Jutro, syneczku, i zawsze…   

© Wydawnictwo Aksjomat  

 

O naszych Mamach

 
Włosy masz siwe, blond, kasztanowe,
lecz zawsze piękne.
A oczy szare, piwne, fiołkowe 
i zawsze dobre.

Jasne, mógłbym napisać:
„Moja mama jest wróżką,
co lata niebieską dróżką”,
ale to nieprawda,
bo Ty jesteś zwyczajna.

Bolą Cię nogi, nie od tańczenia, 
ręce drżą, gdy odmierzasz kropla po kropli syrop sosnowy. 
A nocą, kiedy księżyc ze słońcem na czapki się zamienia, 
nie możesz zasnąć – 
troski przychodzą do głowy.

Cóż… 
Okulary już noszę i łysinę, 
a dni coraz to starsze. 
Lecz niezmiennie proszę: Mamo zostań przy mnie
na zawsze… 









© Wydawnictwo Aksjomat  

Pejzaż z dziurą w moście

Jakoś chyba w Wielkim Poście
się zrobiła dziura w moście. 

Się zrobiła i już była,
i z tym byciem się nie kryła.
Sama z siebie – niespodzianie
zrobić siebie była w stanie. 

Rzecz badali już uczeni:
– Całość w dziurę się zamieni,
gdy warunków splot konieczny
zaistnieje w moście rzecznym.
Gdyby w moście splotu brakło,
choćby biegł przez Chechło-Nakło,
to nie będzie z dziurą sprawy,
gdyż nie będzie most dziurawy. 

Próbowano łatać dziurę,
zamurować na mur murem,
zasznurować sznurówkami,
wiązać z wiązu wiązadłami.
Choć technikę brano różną,
wszystko na nic i na próżno:
dziura się w najlepsze dziurzy,
chyba przyjdzie most wyburzyć.
Lub ją uznać za rzecz stałą,
jak to w dziejach już bywało. 

Człek z natury jest układny…
Pejzaż z dziurą też jest ładny!